بدون شك  در ميان وظايف فراواني كه به عهده مديران گذارده شده است ميتوان گفت كه تصميم گيري يكي از مهم ترين آنهاست . توانايي سازمان ها در انجام دادن موثر وكار آمد وظايف شان،ارتباط مستقيم باكيفيت تصميماتي دارد كه توسط مديران آنها گرفته مي شود.

امروزه معنا ومفهوم تصميم گيري بركسي پوشيده نيست . برخي از متفكران ازآن به عنوان قلب سازمان ،فرآيند كليدي مديريت ، عصاره ياچكيده مديريت نام نهاده اند وبرخي مانند هربرت سايمون آن را مترادف مديريت قلمداد مي كنند.به نظر او مديرخوب كسي است كه تصميمات صحيح رابه موقع اتخاذكندومديربدكسي است كه در تصميم گيري متزلزل عمل كند.

"تصميم‌گيري فرايندي را تشريح مي كندكه از طريق آن، راه حل مساله معيني انتخاب مي گردد".(رضائيان، 1384).

"تصميم‌گيري، جوهر تمامي فعاليت‌هاي مديريت است. تصميم‌گيري از اجزاي جدائي‌ناپذير مديريت به شمار مي آيد و در هر وظيفه مديريت به نحوي جلوه گراست. درتعيين خط مشي‌هاي سازمان، درتدوين هدف ها، طراحي سازمان، انتخاب، ارزيابي، و در تمامي افعال و اعمال مديريت، تصميم‌گيري جزءاصلي و ركن اساسي است. مدير همواره با مواردي مواجه است كه اخذ تصميم را ازجانب او طلب كند و كيفيت و چگونگي اين تصميم هاست كه ميزان توفيق و تحقق هدف‌هاي سازمان را معين مي كند".(الواني، 1386).

 در اصل مي توان گفت تمام فعاليت‌ها و اقداماتي كه در همه زمينه‌ها توسط افراد بشر انجام مي شود، حاصل فرآيند تصميم‌گيري است.اما با توجه به پيشرفت سريع تكنولوژي و فزوني يافتن عوامل خارجي اثرگذار بر محيط سازماني از قبيل: دولت ، مسائل اجتماعي، فرهنگي، سياسي، اقتصادي، رقابت ، مشتري ها، تحولات طبيعي غيرقابل پيش‌بيني ، اطلاعات و ... ايجاب مي نمايد كه تصميم‌گيرنده به كليه مسائل ، علوم و فنون مورد نظر تسلط كامل داشته تا بتواند بهترين راه‌حل را براي حل مشكل بيابد و يا از موقعيت پيش آمده بنحواحسن استفاده نمايد.ولي كمتر كسي پيدا ميشود كه همه چيز را بداند و واجد جميع شرايط بوده و به تمامي علوم و فنون روز در چارچوب وظايف مديريتي خويش مسلط باشد.بنابراين براي انجام اين مهم شناخت محيط وخود سازمان ضروري است .از اين رو براي گريز ازاين گونه مشكلات ،استفاده وراهنمائي گرفتن از روابط عمومي مي تواندتاثيرگذار باشد .درواقع روابط عمومي مهم ترين بخش يك سازمان است ،بخشي كه براي تحقق اهداف آن سازمان بستر سازي وبيشترين ارتباط رابا مخاطبان انساني آن سازمان برقرار مي نمايد.

"روابط عمومي عبارت است از مديريت ارتباطات يك سازمان با مخاطبان آن".(ميرسعيد قاضي، 1384).

در اصل روابط عمومي بايد در سازمان حضوري قدرتمند و موثر داشته باشد تا بتواند مديريت را در تصميم‌گيري‌هاي سازمان در قبال محيط و مخاطبان ياري رساند و مدير را از اهميت ارتباط دوسويه با محيط، ارزيابي سازمان از نظر مخاطبان، ضرورت مخاطب محوري از سازمان به تطبيق برنامه‌ها و سياست‌هاي سازمان با گرايش‌ها و خواسته‌ها و نيازهاي مخاطبان آگاه كند. چرا که "روابط عمومي يك وظيفه مديريتي است كه رفتار مردمي كه باآن سروكار دارند را ارزيابي مي كند".(ترابيان، 1384).

" روابط عمومي عبارت است از يك عمل يا وظيفه مشخص مديريتي كه براي استقرار و بقاءيك خط ارتباطي دوسويه، درك مشترك، پذيرش و همكاري ميان سازمان و مخاطبان آن (عموم) ما را ياري مي دهد و توجه مديريت را معطوف مسائل حاكم بر سازمان مي كند، به گونه‌اي كه توانايي حل دشواري‌ها را داشته باشد و با دريافت اطلاعات و حساس بودن در برابر آنها با توجه به افكارعمومي و تاكيد بر مسئوليت مديران در برابر خواست‌هاي عمومي و خدمتگزاري به آنها مي پردازد و به مديريت كمك مي كند كه از دگرگوني يا تحولات بهره گيرد و در كنار آن به راحتي ادامه حيات سازمان را تامين كند و به عنوان يك نظام هشداردهنده در سنجش تغييرات محيطي در كنار روندهاي جاري و آتي سازمان عمل كند و همه اين‌ها را به كمك پژوهش و اصول ارتباطات علمي، هماهنگ كند. درواقع روابط عمومي بعنوان رسانه سازمان مطرح است كه اين رسانه ارتباط دوسويه "برون سازماني و درون سازماني" را برقرار مي كند".

 ( نصيري قيداري، 1386).

 اگرروابط عمومي را " تلاش برنامه ريزي شده براي نفوذ درافكارعمومي ازطريق كاروعمل قابل قبول وارتباط دوجانبه " بدانيم ويا به گونه اي عميق تر روابط عمومي را " فرآيند مديريتي كه باارزيابي نگرش ها وگرايش هاي عمومي به شناخت سياستها،روشها و رويه ها ي فردي يا سازماني مي پردازد"، بدانيم كه اجراي اين برنامه ها براي درك بهتر عموم وآماده سازي آنان به پذيرش اين نگرشها صورت مي گيرد، درآن صورت نقش مديران ازنظر تصميم گيري واستفاده ازروابط عمومي دراين كاربسيار خطير ، روشن مي شود.

 بنابراين امروزه نقش روابط عمومي‌ها در كمك به تصميم‌گيري‌هاي مديريتي يك سازمان از جمله مقوله‌هاي مهمي است كه جاي بحث، تامل و تعمق فراوان دارد.درواقع مديرروابط عمومي بااستفاده ازمكانيزم هاي مختلف وتغذيه اطلاعاتي مديران ، ضريب واكنش پذيري آنان را درتصميم گيري هاي درون وبرون سازماني افزايش مي دهدوبه عنوان بازوي مديريت عمل مي نمايد.

از اين رو بايد اذعان نمود به لحاظ اهميت، كاركرد و نقش كليدي و موثري كه روابط عمومي‌ها در سازمان ايفا مي نمايند ضرورت اجتناب ناپذير اين بخش را در تصميم‌گيري‌هاي مديريتي نمايان مي سازد. دراين خصوص باتوجه به سه كاركرد مهم وحياتي روابط عمومي (اطلاع يابي ،اطلاع رساني ،مشاركت جوئي) مي توان نتيجه گرفت كه روابط عمومي ها تاثير بسيار زيادي در تصميم گيري مديران دارند وآنهارادرمقابله بامعضلات ومشكلات سازمان ياري مي كنند.كه البته اين تاثيرات دريك جمع بندي كلي درمواردزيرقابل مشاهده هستنند:

1- انجام اقدامات ارتباطي کارشناسانه ، طرح ريزي شده و مستمر براي انتقال پيام مدير به مخاطبان سازمان و ارايه اطلاعات مربوط به فعاليت هاي سازمان يا شرکت به مخاطبان ( اعم از داخلي و خارجي ) .

2- مراقبت ، نظارت ، بررسي و شناخت عقايد ، نظرات و خواسته ها و گرايش هاي افراد و گروهها در مورد مسائل مربوط به سازمان و ارائه پيشنهادهاي کارشناسانه به مديريت در اين زمينه تا مديران ، تصميمات ، خط مشي ها و سياست هاي خود را با توجه به اطلاعات جامعه شناختي ارائه شده از سوي روابط عمومي اتخاذ کنند .

3- پيشنهاد براي تصحيح آن بخشي از خط مشي ها ، سياست ها و روش ها که در تضاد و مقابل با تقابل با منافع مخاطبان يا عموم مردم قرار دارد .

4- پيشنهاد برنامه ها و روش هاي تازه که هم در خدمت منافع و علايق مخاطبان و هم در خدمت منافع موسسه اند .

5- ايجاد تغييرات مورد نظر در دانش ، عقايد ، گرايش ها و رفتار گروههاي داخل و خارج سازمان.

                                                                   *كارشناس روا بط عمومي ودا نشجو ي كارشنا سي ارشد مد يريت امور فرهنگي دانشگاه ازاد اسلامي خوراسگان

  منابع:

- الواني، سيد مهدي ( 1386 )، مديريت عمومي. تهران: نشر ني.

- ترابيان، محمود(1384)، پنچ گفتار در روابط عمومي. تهران: اليا گستر.

- رضائيان، علي ( 1384)، اصول مديريت. تهران: سمت.

- ميرسعيدقاضي، علي ( 1384)، تئوري و عمل در روابط عمومي و ارتباطات. تهران: مبتكران.

- نصيري قيداري، حسن (1386)، مديريت روابط عمومي. تهران. رسا.